Świat w notatnikach Luciena
Historia podróży dookoła świata Luciena Péraire’a znana jest dziś dzięki pozostawionym przez niego tekstom – stenograficznym notatnikom, tematycznym esejom, wycinkom prasowym oraz późniejszym przeróbkom jego relacji.
Stenograficzne zapiski Luciena dokumentowały wydarzenia na gorąco, gdy podróżnik mierzył się z wszelkiego rodzaju trudnościami materialnymi. Nauczył się stenografii w szkole, w czasie I wojny światowej. Była to metoda szybkiego zapisu, częściowo fonetycznego, który podobnie jak esperanto odzwierciedlał nowoczesną wiarę w usprawnienie komunikacji. Obok tych notatek sporządzał krótkie raporty na wybrane tematy. Część z nich została opublikowana w prasie esperanckiej. Od lat 70. XX wieku aż do śmierci Lucien niezmordowanie pracował nad swoimi zapiskami w różnych formach, chcąc podzielić się doświadczeniem życia.
Dokumenty te nigdy nie zostały opublikowane w całości. W przypadku wielu z nich przetrwały jedynie kopie bibułkowe, na których niebieski atrament nieuchronnie blaknie. Bez współczesnych działań digitalizacyjnych te kruche ślady życia w podróży zniknęłyby bezpowrotnie.
- Pierre Flageul, Lernolibro de esperanta stenografio [Podręcznik stenografii esperanckiej], 1932, ze zbiorów paryskiej Biblioteki Hippolyte’a Seberta.
- Lucien Péraire, notes stenograficzny poświęcony Polsce, 1928, ze zbiorów paryskiej Biblioteki Hippolyte’a Seberta.
- Lucien Péraire, Manifold n°3 [Pologne–URSS n°1], [Manifold n°3 (Polska–ZSRR n°1)], ze zbiorów paryskiej Biblioteki Hippolyte’a Seberta.
- Lucien Péraire, Per Esperanto n°3 [Z Esperanto n°3], 1972, ze zbiorów paryskiej Biblioteki Hippolyte’a Seberta.
- Pocztówki z podróży Luciena Péraire’a, około 1930, ze zbiorów paryskiej Biblioteki Hippolyte’a Seberta.
- Płyta do fotograwiury do pocztówki Luciena Péraire’a, około 1930, ze zbiorów paryskiej Biblioteki Hippolyte’a Seberta.