Styl życia według SAT
W ramach SAT wykształciła się wyjątkowa kultura towarzyska. Podczas kongresów, poza oficjalnymi sesjami, członkowie mogli proponować debaty, wykłady lub nieformalne spotkania. To właśnie na kongresie w Lyonie w 1937 roku Lucien Péraire po raz pierwszy miał okazję mówić w esperanto i szybko stał się entuzjastą zarówno języka, jak i posługującej się nim społeczności. Prezentowana tutaj flaga – widoczna na grupowej fotografii, na której pojawia się również Lucien – jest rzadkim materialnym świadectwem historii ruchu w okresie międzywojennym.
Poza oficjalnymi wydarzeniami SAT promowało żywą sieć kontaktów osobistych. Dzięki corocznym spisom członkowie mogli odnaleźć osoby o podobnych zainteresowaniach – politycznych, zawodowych, rekreacyjnych, a nawet dotyczących stylu życia (np. wegetarianizmu). Spisy były uporządkowane alfabetycznie według miast, a nie krajów, co symbolizowało wspólnotę przekraczającą granice narodowe.
Nawet przedstawiciele członków ruchu odzwierciedlali tę globalną perspektywę: byli wybierani według stref czasowych, a nie krajów, łącząc półkulę północną i południową w jednej, planetarnej strukturze.
- Flaga Kongresu SAT, Lyon, 1927, ze zbiorów paryskiej Biblioteki Hippolyte’a Seberta.
- Kongres SAT w Lyonie, 1927, ze zbiorów paryskiej Biblioteki Hippolyte’a Seberta.
- Bolesław Czerwiński, Mieczysław Michałowicz i in., Ni kantu: kantaro de la Federacio de la Laboristaj Esperantistoj [Śpiewajmy: śpiewnik Federacji Robotników Esperantystów], [około 1935], ze zbiorów Biblioteki Narodowej w Warszawie.
- „SAT Jarlibro” [Rocznik SAT], 1928, ze zbiorów prywatnych.
- Mondkarto de SAT-sektoroj [Mapa świata sektorów SAT], ze zbiorów prywatnych.